Harley Davidson en vaarwel zeggen
Door Tim Wijnholdts en Dirk Kersbergen @ 23 januari 2006
We hebben weer een leuke dag achter de rug. Ik begon duidelijk te merken dat de vermoeidheid toe begint te slaan. 's Ochtends moest ik bijvoorbeeld wakker gemaakt worden door een medestudent die ik op zou gaan halen, onderweg dacht ik mijn identiteitsbewijs vergeten te zijn die ik na flink haastige research op mijn kamer toch in mijn zak bleek te hebben, en in de bus was het weer een slaapfeestje.
In de bus kregen we, voordat we de tijd kregen om in slaap te vallen, uitleg over een aantal dingen voor ons bedrijfsbezoek aan het Harley-Davidson complex. Identificatie was verplicht, sandalen en anders schoeisel met ontblote tenen waren ten strengste verboden, we moesten allen 18 jaar of ouder zijn en er moest een wit blaadje ingevuld worden met standaard gegevens. Daarnaast kregen wij te horen dat het dragen van wapens, grote tassen en camera’s binnen het ‘assembly’ gebouw verboden zou zijn. Er zou weer eens door een detectiepoortje gelopen moeten worden, en de tassen zouden gescand worden, alvorens ze in een kast opgebergd zouden worden tot het einde van de tour.
De reis verliep voorspoedig, een aantal studenten hebben heerlijk bijgeslapen, een aantal ontbeten, een aantal de amerikaanse landschappen bekeken en de overigen hebben met de medestudenten de afgelopen avond besproken. Bij aankomst leek het nog moeilijk voor de, overigens jarige, buschauffeur, om de ingang te vinden. Gelukkig had hij al snel door dat hij bij een verkeerde ingang stond en keerde gauw om en reed naar de werkelijke bestemming toe. Binnengekomen mochten we bij de entrance foto's maken van geweldige Harley's en keken wij naar een aantal losse onderdelen. We kregen kaartjes uitgedeeld met welke toer we meemoesten, want onze groep moest in 2en gedeelt worden.
We werden met z'n allen in een soort bioscoopje geduwd waar we een 10 minuten durende film te zien kregen over het ontstaan van Harley-Davidson. Ook hier zagen we weer heel duidelijk de trots van de amerikanen naar voren komen. We zagen hoe Zij het hadden gemaakt, en hoe alleen zij de recessies hadden overleefd. Na deze korte, en zeer duidelijk professionele video werden wij weer de hal in gestuurd. Hier mochten wij inderdaad weer door de detectiepoortjes, en werden onze tassen ingenomen. Ook kregen we allemaal safetyglasses en hearing device waar wij de toergids mee konden horen praten, omdat het onmogelijk zou zijn om in de hal de man te verstaan…
Opvallend was dat tijdens de toer de mobiele telefoon uitmoest, en dat er maar liefst 2 begeleiders meegingen per groep van 10. Een iemand voor het verhaal, en een iemand om de groep op de paden te houden, want ja, er waren speciale paden aangelegt in het bedrijf voor de toer. Dat is iets wat je in Nederland niet snel tegen zult komen. De hele toer duurde ongeveer 45 minuten. We liepen in sneltreinvaart de complete productie van de ‘Harley Davidsons’ langs, en hadden geen tijd om vragen te stellen. We hoorden de man vertellen dat er maar liefst 1600 wielen per dag geproduceerd werden, en dat de meest ingewikkelde Harley die er gemaakt werd, maar liefs 1390 verschillende onderdelen bevatte. Er werkten zo’n 3200 medewerkers in het bedrijf dat een grootte had van maar liefst ‘one point five million square feet’. Oftewel 139.000 vierkante meter. Een behoorlijke grootte dus. De 45 minuten van de toer vlogen voorbij, het was alsof we niet eens binnen zijn geweest. We maakten dus weer eens kennis met het time-georienteerde leven van de amerikaanse productiemarkt. Al met al was het duidelijk dat dit een zeer professionele tour was. Het is dan ook niet verwonderlijk dat er 90.000 mensen per jaar deze tour (kunnen) bezoeken.
's Avonds was er voor ons een fare well party, oftewel een afscheidsfeestje georganiseerd. Het feest bestond uit een lopend buffet, waar er keuze was uit een broodje bbq-kip, bruine bonen en als toetje een soort van brownie. Tijdens het feest werden er een aantal mensen bedankt voor hun gastvrijheid. Zo rapten Johan en Patrick als Ali B en Yes-R over de verhalen die ze deze reis beleefd hebben met hun hosts. Naast deze rap werden er ook veel foto's vertoont in twee PowerPoint-presentaties.
Natuurlijk werden er ook nog de nodige dankwoorden uitgesproken voor de enorme gastvrijheid van de Amerikanen. Daarbij werden er ook nog enkele kado’s uitgewisseld. Als laatste nam Hendrie het woord en vertelde hij ons een verhaal waarvan ik nu nog steeds de boodschap nog niet van weet. Wellicht kan hij ons dit verhaal nog een keer in het Nederlands vertellen in één van zijn colleges.
Foto's
Harley Davidson
Welkom geheten bij Harley Davidson
Jan en Hendrie op een Harley
Het farewell diner
Hendrie aan het woord tijdens het fare-well diner
Merel overhandigt het receptenboek aan Jenny
