Weblogs

Heel soms hebben boeren tijd over. Meestal valt dit in de week van 9 - 16 januari. Dan blijken er opeens ook heel veel boeren te zijn.
Meer geurrijk dan kleurrijk. Hoewel...
Sommigen zijn grijs,grauw en goor met van die eeuwige Niel Young-drachtige houthakkershemden. Anderen daarentegen heel netjes
Weer anderen dragen dit op hun hoofd (Mennonieten en Amish)
Hele families lopen er rond terwijl andere families de vergetelheid helpen door te slapen waar dat maar mogelijk is.
En als u zich afvraagt om welke aantallen dit gaat: er waren vanavond zeker 12.000 bezoekers.
Die hoorden het volkslied; zagen rodeo's waarin kalfachtigen halfslachtig aangepakt werden en hadden leedvermaak om de bulls die het bestaan van de cowboys verstierden.
Zie daar de farmshow van Harrisburg.

Een van de hoogtepunten is de jaalrijkse botersculptuur. Dut keer een traditioneel boerenplaatje onder de actie 'gast aan tafel'. Lief he

"Welcome to America". Dat zeiden veel mensen die ik hier op Messiah Campus tegen gekomen ben. "Hi Thomas, nice to meet you! Welcome to America!". Normaalgesproken voel je je meteen thuis (hoewel, Americanen kunnen natuurlijk erg overdreven doen). Ik daarentegen; nee, ik voelde me niet meteen thuis. Maar dat had een andere reden.

Ik sta hier inmiddels bekend als 'troublemaker', 'fake-terrorist' and 'that guy that was held at the airport for two hours'. Yeah, you heard it; two hours.

Thuis heb ik zoals een goed student betaamd een ESTA aangevraagd via de speciale website van de Amerikaanse regering. Een ESTA is een verplicht document voor buitenlanders die naar Amerika willen komen. Je moet door een aantal vragen heen om toestemming te verkrijgen om de VS binnen te komen. Als ik het goed begrijp is die toestemming pas zeker als je daar op elk willekeurig Amerikaans vliegveld staat.

In ieder geval, ik had mijn ESTA aangevraagd, twee keer zelfs. De eerste keer lukte het niet, de tweede keer heb ik het uitgeprint. Toen ik mijn tas aan het inpakken was heb ik overwogen om de uitgeprinte ESTA mee te nemen, maar ik had begrepen dat het gewoon in het systeem stond en dat je niks mee hoefde te nemen. Dat staat zelfs op de officiele website van de Amerikaanse regering. Welcome to America!

We vertrokken naar Amerika met United Airlines en we kwamen na een goede vlucht aan op Washington Dulles Airport. De eerste douane was niet zo vriendelijk, maar ook niet onaardig. Ze stelden enkele vragen, maakten een foto van je iris en vingerafdrukken. Daarna was mijn paspoort aan de beurt voor een grondige inspectie. So far, so good. Voor ons aller veiligheid accepteer je de vragen (what are you going to do?, who are you going to meet? are you going to work?) en laat je gewillig naar de slachtbank leiden. Welcome to America!

Maar er was dus iets mis met mijn ESTA, de agent vroeg of ik hem bij me had. Ik zei nee, want dat hoefde tenslotte niet. Nou wel dus, dacht de agent en hij schreef een A en een B op mijn blauwe invulformulier. Door naar de volgende controle moest ik. Dat waren twee vrouwen, zij leken meer op schoonmaakster dan op douanemensen. Een van de vrouwen keek op mijn formulier en was onverbiddelijk. Ik moest naar section C. Daar aangekomen kwam ik te zitten tussen Afghanen, Iraniers, Irakezen, Chinezen, Hongaren, Ghananezen en Afrikanen. Ik was, echt waar, de enige blanke, lange, blonde Europeaan in section C. Welcome to America!

Ik ging op een stoel zitten en wachtte op mijn verbale executie, een uitbrander dat ik mijn ESTA niet bij mij had. Ik ging eigenlijk nog geeneens van het slechtste uit. M.a.w. ik dacht niet aan terug sturen naar Nederland. Welcome to America! Na een kwartier kwam ik erachter hoe de twee agenten de namen van de mensen opnoemden die bij hen aan de balie moesten komen. Je moest dus je paspoort afgeven. Vijftien kostbare minuten waren verloren. Ik had ook geen bereik op mijn telefoon en ik was de laatste van de Nederlandse groep die de tweede controle tegenkwam. Niemand had mij meer gezien, zouden ze me kwijt zijn? Of...

De tijd verstreek, en er kwamen meer mensen bij dit trieste gedeelte van het vliegveld erbij. Zo was er een Iraans stel, man en vrouw. Zij mochten bij de balie komen en ik hoorde iets van Greencard en Visum. Ze mochten weer gaan zitten en er begon een heel circus met wandelende (gapende en koffie halende) douanebeamten. Uiteindelijk sprak een van de douane gasten over"the special matter". Hmm... zou het om potentiele terroristen gaan, of iets anders politieks of religieus? Leek mij niet, ze waren eerder 70 dan 60 jaar. Welcome to America!

Ook bijzonder was het halen van een groep van ongeveer 8 jongemannen, allen afzonderlijk aangekomen bij deze sectie. Zij werden opgehaald door een soldaat en een half uur later weer teruggebracht door diezelfde soldaat. Ze mochten weer gaan zitten. Bijzonder! Welcome to America!

Uiteindelijk kwam ik bij de balie terecht, na ongeveer 2 uur. Welcome to America! Ik heb het verhaal verteld, nadat de agent me vroeg; "how you doing?" Ik ben eerlijk en direct (een echte hollandse jongen) en antwoordde; "not so good". Mijn aanvraag was niet in de computer opgenomen ofzo, ik weet eigenlijk helemaal niet wat het probleem nu was. Uiteindelijk was het achteraf aanvragen van een ESTA zo gebeurd en mocht ik door naar de volgende stop: section B-2. Daar aangekomen stond ik in de rij voor een andere Nederlandse jongen die een appel in zijn tas had, daarvoor moest zijn gehele tas gecontroleerd worden. Welcome to America! Hier kreeg ik echt een vragenvuur over mij heen, van dit Chinees-Amerikaanse meisje. Wat ik ging bezoeken, wat ik ging doen, wat voor lessen ik ging volgen, wie ik ging ontmoeten, of ik al eerder in Amerika geweest was, of ik eten bij me had (yes, cookies and candy) etc. etc. 

Ik mocht gelukkig door en mijn rugtas werd gecontroleerd. De man vroeg mij vriendelijk of er nog iets eetbaars in zat. Ik dacht van niet, maar jawel dus. Een sandwich met... Ik dacht kaas (niet erg), maar nee dus. Ham (wel erg, want vlees). Het moest weggegooid worden. Nu kwam ik op het heldere idee om te vragen of ik gelijk mijn kauwgum mocht weggooien. Ja hoor, de man opent het zakje en laat mij mijn kauwgum erin doen. Zakje dicht en zakje in de prullenbak. Dag laatste sandwich.

Volgende probleem, waar was iedereen en was ik nu mijn laatste eten kwijt? Gelukkig was daar Wim, hij heeft op mij gewacht. Thanks Wim! Samen met Bhaareti en Rob zijn we uiteindelijk door John Bechtold naar Messiah gereden. Welcome to America!

  De ontmoeting met een ander land leidt vaak tot het constateren van paradoxen. Hier een viertal - to start with...

1. JPB doet allerlei moeite om Clinton te evenaren in onduidelijkheid (I didn’t have sex with Iraq) terwijl wij Nederlanders bekend staan om onze directheid en openheid. Aan de andere kant zijn Amerikanen soms beleefd en ‘hidden’ maar in politieke processen komt meestal wel de onderste steen boven.
2. Vrijheid is in de VS absoluut het centrale (heilige) begrip maar elke vorm van vrijheidsbeperking mag niet (variant van de ons bekende D’66-paradox).
3. Productiviteit is echt heel belangrijk hier maar ze creёren ook allerlei onproductieve banen (kofferrechtzetter op het vliegveld; boodschappeninpakkers in de supermarket) die er toe leiden dat de gemiddelde productiviteit per uur in Nederland een stuk hoger is dan in de VS.
4. Vorige week lag hier een behoorlijk pak sneeuw. Nu is het grotendeels weg maar zonder dooi. Strenge vorst, droge lucht en wind laten kristallen ‘vanish into air’.

Op dit moment doen de meeste Nederlandse studenten hun ogen dicht, om te ontwaken midden in de nacht, denkend dat de zon al aanwezig is op dit continent. Over een half uurtje komen de laatste studenten aan, die via verschillende detours eindelijk hun opwachting maken op deze campus, in the middle of nowhere, en toch zo centraal gelegen.

Terwijl zij slapen, maak ik me op voor de laatste dagen hier op het versleten en dynamische continent. Nog een laatste les te geven en nog een paar laatste afspraken en dan... Op blogs van eerdere jaren heb ik mijn verwondering uitgesproken, mijn afkeer en onbegrip, mijn dubbele gevoel bij het dagelijkse leven van de Amerikanen en die gevoelens zijn de afgelopen alleen maar bevestigd. Amerikaanse studenten die warm lopen voor Black Friday om hun ultieme consumentengevoel te kunnen uiten, steden die voor eenderde waste land zijn geworden door de teloorgang van de autoindustie, een Vietnamveteraan die fulmineert tegen alle bekrompen gedachten van zowel Amerikanen als Europeanen, onze gouden host Terry die naast een fultime baan hier op Messiah (hij is 67(!)) enkele weeshuizen in Liberia en Haiti runt en die inmiddels hulpgoederen onderweg heeft naar het verschrikkelijke rampgebied, Nederlandse klompen, delfsblauw en theologen in the freezing cold of Michigan, de koffie die maar niet went en de sneeuw die hier aan het smelten is... 

Mijn hart ligt in het oude continent, energie krijg ik van de mooie mensen hier in het vergane promised land.
Wanneer de studenten vannacht ontwaken in hun jetlag en Amerikaanse studenten om zich heen zien slapen, wanneer ze morgen bijzondere microfinance projecten verkennen en een non-alcoholisch glas heffen met de president van dit college, wanneer ze hun cereals en burgers tot zich nemen, wanneer ze zich voor even college students wanen, wanneer ze mooie mensen ontmoeten, dan... ach dan...

Hendrie